Die keer dat mijn moeder een kilo cocaïne kocht in Turkije…

Mijn moeder is daarna nooit meer dezelfde geweest, weet je dat? Maar tóch, tóch deed ze het, jaren later, in Kemer gewoon opnieuw. Alleen in een kleinere hoeveelheid. Ik zal je vertellen wat er die bewuste dag gebeurde…

Het is 2007 en ik ben gezakt voor mijn vwo examen. Op dat moment trok ik me dat nog gigantisch aan. Dus daar lag ik, huilend onder mijn bed. Ik was mijn vertrouwen in de toekomst kwijt. Het was een periode waarin ik nog gaf om cijferlijsten – en waarin ik mijn vertrouwen in het systeem had gestopt dat ‘onze maatschappij’ heet. Ik was jong en naïef. Mijn moeder had met me te doen. Ik was gezakt op 0,2 punt van een derde profielvak. En dat betekende definitief dat ik een jaar over moest doen. Omdat ze de tranen niet meer aankon en mij op wilde beuren, bedacht ze een verrassing. Die verrassing was een vakantie in Turkije! Natuurlijk toverde dat een lach op mijn gezicht. Hoe tof is het, als je moeder je een vakantie geeft omdat je gezakt bent?! Nouja, eigenlijk om me op te beuren omdat ik gezakt was. Maar toch, lief is het zeker! En zo vlogen we dus onze toekomst vol cocaïne tegemoet…

‘Verkooptrucjes’

We zijn vlakbij Side, Turkije. Om precies te zijn in het La Vita Hotel in de buitenwijk Kumköy. Als we de deur uitlopen, staan we op de stoep van de Sahil Cd. weg. Hier bevindt zich een rits met winkeltjes. Van de vele nepproducten van bekende merken tot aan whiskeys en andere souvenirs. Het is gigantisch heet. De temperaturen lopen zelfs op naar de 42 °C! Ik hou ervan, maar mijn moeder iets minder. Zij bevindt zich vooral in de schaduw, nippend aan een drankje. Gezellig tussen de andere Nederlanders die we tijdens deze vakantie hebben ontmoet. En ik? Ik lig óf in het zwembad, óf te bakken op een ligbedje. Mijn huid kan het om de één of andere reden prima hebben – met wat bescherming van de nodige zonnebrandcrème uiteraard.

Zo halverwege onze vakantie, als de avond valt, vraag ik mijn moeder of ze zin heeft langs de winkeltjes te struinen. Ze antwoord dat ze dat prima vindt en we lopen het hotel uit. De ene na de andere verkoper wenkt naar ons. “Hallo, kijken, kijken niet kopen!“. “Dat klopt“, grijns ik. Tot we bij een winkeltje komen met grote bakken poeder. De Turkse verkoper spreekt ons aan. Een man van in de veertig. Hij is helemaaaaal niet knap, maar wel ontzettend vriendelijk. Zijn fonkelende ogen maken het contrast met zijn zwarte tanden wat ooglijker. Hij wijst ons naar de bakken vol poeder. “You want try?“, vraagt hij. We kijken elkaar aan. Ach waarom ook niet. Na het geprobeerd te hebben is mijn moeder er helemaal weg van! Ze koopt een grote zak van 1 kilo aan witte poeder en neemt dit mee terug naar de hotelkamer.

“Moet ik dit bij de douane aangeven?”

Eenmaal in de hotelkamer vraagt mijn moeder: “Kan dit eigenlijk gewoon in mijn koffer of moet ik dit bij de douane aangeven?“. Ik kijk ernaar en antwoord: “Het lijkt wel een kilo coke mam, zo dadelijk word je opgepakt door de marechaussee“. Ik had de woorden nog niet uitgesproken of mijn moeders gezicht verstijfde van angst. Ik gierde het uit van het lachen. Rollend over het bed kwam ik niet meer bij. Auw, buikkrampen! Het hele hotel kon meegenieten van mijn gelach. Mijn moeders gezicht liep ondertussen steeds roder aan. Terwijl ik nog even verder rolde van het lachen stond mijn moeder alweer bij de deur van onze hotelkamer. “Ik ga het terugbrengen hoor. Ik ga het écht terugbrengen.” Ik wilde opstaan, maar het ging gewoon niet. Mijn spieren waren verlamd van het lachen. Mijn moeder nam de benen en toen ik weer enigszins in staat was om op te staan, snelde ik achter haar aan. Ze had de verkoper alweer gevonden.

“They will think it is coke. Do I have to declare this?”
De Turkse man keek haar aan en begon – net als ik – uitbundig te lachen.
Hij opende de plastic zak, waar hij eerder die avond zorgvuldig alle poeder had ingestopt.
No miss, look. It smells like apple. It is just apple çay.
Gierend stond ik naast haar. Mijn moeder probeerde uit te leggen dat ze het niet meer vertrouwde.

Uiteindelijk zei de man dat het geen probleem was om de thee terug te nemen, als ze zich er écht zo druk om maakte. En dus besloot ze er zich maar weer van te ontdoen. In ruil daarvoor koos ze een ander souvenir uit, die haar een stuk veiliger leek.

Nadat we terugvlogen naar Nederland heb ik haar er nog lang mee gepest. Het is één van de leukste momenten ooit. Natuurlijk heb ik mijn moeder ook nog even een dikke kus gegeven voor de heerlijke vakantie! En haar bedankt dat we weer ‘veilig’ thuis waren gekomen. Wie weet wat er had kunnen gebeuren als ze de kilo coke wél mee had genomen.

HAHAHAAHAHA. :’)

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.